Nordisk innandørs 2025 med innlagt NM - stav!

Denne helga er det altså nordisk og norsk mesterskap masters 2025. 
For offisiell informasjon og link til arrangør trykker du her, då kjem du til nyheitssida frå Norsk Friidrett.

Eg er påmeldt på to øvingar på sundag, 60m hekk og stav.
Det er heldigvis eit par timar mellom øvingane, noko som passar bra. Då får eg "brent av litt adrenalin" på hekk, og roe ned etterpå før eg startar oppvarminga til stav.

Det blir første gong eg deltek på eit stevne med stav utan trenar. 
I fjor var eg så heldig at trenar Harald var også funksjonær (og/eller dommar?) på stav på fylkesmesterskap 2024 på Kjølnes. 
Då kunne eg varme opp "med ein vaksen til stades" som eg likar å kalle det når eg skal trene stav, og han gav meg råd til kva type stav eg skulle bruke.

Eg er såpass fersk på stavtrening at eg alltid tyder til korte og "tynne" stavar, men om eg da havnar på ein barnestav så kan denne faktisk knekke. Sjølv med mine 160cm som liknar juniormål, så er vekta mi langt over barnestørrelse.

Så på Nordisk/NM på Nes skal eg plukke stav sjølv.
Det blir jo uansett "stiv stav" (jada, det er undelege moglegheitar å lage vitsar med uttrykket). 
Eg skal prøve å ikkje la meg friste av farge - på tabellen over tilgjengelege stavar i Nes Arena såg eg at det fantest ein rosa stav! 

Er det slike "rosa" stavar?
Desse her er frå UCS Spirit.
Eg lånte bildet frå nettsida deira.

Det hadde vore moro med ein rosa stav da. Eg får sette den på ønskelista mi.
Dei finst på idk. 

Så kva skal ein trene på når det gjeld stav, når det ikkje er fasilitetar i området eller regionen, og så vidt meg bekjent ingen aktiv stavtrening om vinteren?

Ikkje så mykje.
Kjernestyrke er viktig.
For meg som masters utøver er generell kroppsstyrke viktig, og god mobilitet og friske sterke leddband og sener. 
At eg ikkje har tilgang til stav å trene med kan vera ein fordel - så fersk som eg er, og samtidig super motivert kan eg fort legge til meg uvanar når det gjeld teknikk.
Det har blitt antyda av fleire som har sett meg støte kule. 
Der har det blitt litt "geriljateknikk".

I går før gruppetimen med mobilitet tok eg ei kort økt med skadeforebyggande styrke (hamstring,sete og leggmuskulatr) og trena litt "apekattstyrke".
Bildet snakkar for seg sjølv:

Apekatt-abs?

Eg synst jo at stavtrening er frykteleg moro.
Som jente har eg leika mykje ute, klatra på tre, svinga meg i tau og med venninner prøva me å overgå kvarandre til all slags akrobatiske turnøvingar på stang.
Det er veldig kjekt å bruke desse akrobatiske erfaringane nå, og eg set pris på å tenke tilbake til desse minnene.

Då er bloggen blitt til! Og bakgrunnen for at den skal handle om sjukamp.

 Det her blir altså bloggen, eller forteljingane om prosjektet mitt, sjukamp.

Tidlegare, dvs heilt sidan 2006, har eg drive med uhaldenhetstrening i form av løping, og så sidan 2007/2008 drive aktivt med triatlon. Ein sport er visst ikkje nok for meg!

Med unntak av perioden 2014-1017 der eg sleit med diverse overbelastningsskadar, og derfor dreiv nesten utelukkande med tung styrketrening, deltok eg også regelmessig i konkurransar av mange slag og distansar, i både Norge og utlandet. 

Sommar 2023 bestemte eg meg for å prøve noko nytt: eg ville drive med friidrett, dvs friidrett på bane. Løp hadde eg jo deltatt i mange gonger før, deriblant også eit par-tre 5000m på bane, men det meste av konkurransane mine foregjekk utanfor banen, i både innsjøar, havet, på asfaltvegar, grusvegar og sti. 

Men nå blei eg nysgjerrig på friidrett, og då mest pga at dei tekniske krava mange av friidrettsøvelsane stillar til utøveren. Eg har alltid vore god til å svømme, men likte også å trene teknikk på svømming. Dette ville eg ha meir av. 

Eg blei også inspirert av å sjå på og hjelpe til på noko lokal sprinttrening her på banen på vinteren,og prøva å henge med på noko drills, noko som eg i grunnen hadde gjort alt for lite av før. Det var moro, og dette ville eg gjera meir - eg kjente at kroppen min hadde godt av å utfordre seg på ein annan, uvan måte!

Friidrett på bane byr så mange forskjellige øvelsar, og bortsett frå eit sjeldan 5000m løp hadde eg ikkje prøvd noko særleg av desse. Eg hadde riktignok hatt lyst til å støte kule eit par år tidlegare, gått til innkjøp av to fine, røde 4kg jernkuler, og tatt dei med ut for å prøve litt kulestøt. Bortsett frå det var eg ganske usikker kva øvinger som ville passe meg. 

Så lite friidrett hadde eg prøve gjennom livet, at eg ikkje ein gong kunne finne ut kva øving som eg syntest ville bli mest moro å fokusere på. Eg ser ikkje på meg sjølv som ein rask sprinter, seig og uthalden som eg alltid hev vore. Kulestøt såg artig ut, men eg mangla styrke i overkropp. Hoppøvingar hugsar eg som frustrerande frå skuletida - med mine snaue 160cm følte eg meg alltid for lita til å kunne få dei til, og hekkeløp virka dermed også ganske dristig å satse på.

Men viss det er ein god eigenskap eg skulle ta fram hos mine sportslige forutsetningar, så ville det kanskje vera allsidighet. Og om eg ikkje kunne bestemme meg, fantest det ein grunn da til å gjera det? 

Mangekamp var ordet eg kom til å tenke på. Kva innebar det eigentleg? Kva øvingar? Var det ti eller sju, er tikamp berre for menn, og distansar spring ein på? 

Dette kunne eg finne ut av. Mangekamp, der ein skårer poeng som resultat, og opparbeidar seg ein poengsum frå sju/ti øvingar i løpet av to dagar. Dette kunne vera noko for meg. Sprint såg jo absolutt veldig moro ut. Tenk å kunne løpe så fort?
Hoppe høyde kunne eg kanskje få til. Hoppe lengde likte eg aldri så godt på skulen; der hadde eg bokstaveleg talt alltid kome til kort. Kulestøt var med på sjukamp, det var bra. Men spydkast? Eg hadde da aldri tatt i eit spyd ein gong? Skulle eg lære meg dette på eige hand, og korleis ville dette gå? 
For ikkje å snakke om hekkeløp. Hekkane virka høge. Og dei står i vegen, og dei er mange. Korleis i all verda kunne eg kome meg over dessa, springande? 

Det virka nesten usannsynleg å kunne få til alle desse øvingane. Men eg likar slike utfordringar. Nokon kallar slikt "hårete mål" - er det eigentleg fordi desse måla får håret på armane og i nakken til å reise seg av skrekkblanda fryd?

Planen tok snart form: eg skulle lære meg alle øvingane som høyrer til sjukamp fram til OL 2024 i Paris, då ville eg jo få eit heilt år på meg. Det virka lang tid da, den sommaren 2023. 

Nå er det blitt mars 2024. 
Og eg er godt i gang. 
Gjennom vintermånadene har eg meir og meir fått behov for å samle ressursar, erfaringar, og reflektere over treningane mine. Treningsdagboka i papirform har vore, og er, god hjelp til dette, men nå treng eg allikevel bedre plass. 
Og plass til bilder, videosnuttar, linkar til gode ressursar frå friidrettens verda, plass til lange innlegg der eg kan diskutere framgangsmåten med meg sjølv, og eventuelt andre, og mykje meir. 

Så nå er denne bloggen blitt til.
Den er først og fremst ein personleg blogg basert på mine erfaringar og tankar, og skal på ingen måte vera ein fagleg ressurs for nokon som har lyst til å begynne med sjukamp eller annan mangekamp. 
Til dette finst det bedre eigna ressursar (men tips meg gjerne om desse om du vil, når det gjeld mangekamp er ikkje ressursane så altfor mange).